شاعری شعرش را به زنی تقدیم کرد

یعنی بهانه ای برای زیستن

شانه ای برای گریستن

آیدا!

ازعهد ستیز هابیل وقابیل

بانویی محکوم به واژه های بی بهانه

دار معشوقگی
- این میراث گرانسنگ مادران سرزمینش -

رابر دوش گرفته

ونمی اندیشد به عروج

حتی تاآسمان اول

چراکه همیشه سوزن خیاطی اش را همراه دارد!

با تاجی از خار

در تمام مصایبش
- او مادراست -
- او همسر است -
- او عادت است –

معصو مانه هر روز مصلوب می شود
و دلش خوش است به شور وشعور ایرج میرزاها

عطر تنش

شراب نگاهش

جعد گیسویش

لعل لبش و...و...و....

 اصلا غلط می کند بانوی فرّخ زاد

که از« گناه » می گوید

تا برسد به فصل سرد

وتولدی دیگر!

مگر او چکاره است؟

که دلش برای باغچه می سوزد!

به او چه مربوط که حیات خانه ی ما تنهاست؟!

همان بهتر که چراغ  های رابطه  تاریک باشند

و پرنده فقط یک پرنده ی مردنی!
مهمانی مهتاب هم ارزانی تان
بانو تنها ستاره ای است
که از شب بیزار است