دارم تمرین می کنم دست خدا را بگیرم. روی نوک انگشتان پا می ایستم . این طوری قدم بلندتر می شود، اصلاً این طوری بزرگ تر می شوم. دستانم را تا جایی که می توانم می کشم به سمت آسمان. این طوری می شود دست خدا را گرفت:« خدااجووووون..نم ...خدااا!» می گویم :« تو رو به خدا کاری بکن ...چه نشسته ای ؟! خدایی کن . » دستم را که رها می کند ، ریه هایم پر می شود از دود سیگار وتوی رگ هایم  قهوه ای تلخ جاری می شود . همه ی جانم تلخ می شود. آهای! الآن چند نفر مثل من دلتنگند ؟چند نفر مثل من اسیرند ؟ چند نفر دلشان می خواهد خدایی کنند ؟ دست ها بالا! فراموش کرده ایم که او در جسم هایمان  از روح خود دمیده است ؟ روح خود...روح او! اصل وجودمان همین است ... همه ی اصالتمان . چرا در خودخزیده ایم؟ بی روح نباشید، سرها بالا !
چقدر شب ها به قصّه ی رانده شدنمان از بهشت ، سرمان را به بالش بچسبانیم و معصومانه اشک بریزیم و در فاصله ی جان کندنی که اسمش را گذاشتیم زندگی ، دلمان خوش باشد به بهشتی که وقتی مردیم ، با حساب و کتاب و ماست و مو را از هم کشیدن ، سندش را به ناممان می زنند ؟ آغازمان یک حکایت است با هزار و یک روایت : آدم و حوّا ، مهری و مهریانی یا مشی ومشیانه و... . مگر تاوان خوردن یک سیب چقدر است ؟ بهانه ای بی حساب و کتاب برای هبوط که بدویم و بدویم و آخر قصّه اگر « آدم خوبه » باشیم، با کلّی حساب وکتاب و معیار و مقیاس به بهشت برویم وداد دل از حور وغلمان بستانیم . سیب بهانه ی قشنگی است برای هبوط تا برسیم به اوج وعروج ؟ مگر الآن حور وغلمان نیستیم ؟ مگر « آدم » نیستیم ؟ این حسّ گناه چیست که همیشه در اوج رویشی سبز معنا می یابد ؟ چیست ... چیست ...چیست؟! چقدر این « چیستی » ها لحظه هامان را به نابودی می کشانند. وزن چیست ها وچیستی ها چقدر سنگین است ! من یکی که نمی توانم ... شانه هایم طاقتش را ندارند ... دیگر نه ! ...نمی توانم ...ن...می...ت...وانم . این روزها وزن اینها ، از آن امانت الهی هم سنگین تر شده است . همان باری که به قول خودش آسمان و زمین و کوه ها از پذیرفتنش سر باز زدند ، من با دل وجان پذیرفتم ، عشق من! قاموس عشقبازی و ناز کردن و منّت کشی ؟! هرگز! گفتی ظلوم وجهولم؟* معادل امروزی اش می شود : شیطون بازیگوش!کلامی که وقتی توی دلمان از شیطنت کسی لذت می بریم ...وقتی احساس دوست داشتن معصومیت کودکانه اش تمام وجودمان را قلقلک می دهد ، بر زبانمان جاری می شود.
این که عاشقت شدم ، به خودم ظلم کردم ؟ تو نام عشقبازی مان را « جهالت » نمی گذاری! بد خوانده ایم...بد نوشته ایم...بد برایمان تعبیر کرده ا ند عزیزم! بد! رهایم نکرده ای که رهایت کنم . چطور فراموشت کرده ام ، وقتی در منی ...با منی! روحت را در وجودم به ودیعت نهاده ای . گفتی سرم را بالا بگیرم...دست هایم را به دستت بسپارم... گفتی دلم به آسمان سر می ساید . تو خودت دلم را به دلم خوش کردی. کار دل عشق ورزیدن است ، چرا می گویند: عاشقی ممنوع؟!! چرا برای یک کلمه ی  « دل » این همه حرف وحدیث درآوردند و هی شرح دادند وتفسیر کردند وتأویل ها فرمودند که دل چیست ؟ عشق کدام است ؟ انواع عشق، اقساط دل ، اسقاط عشق... اقساط دل ! مگر حرف دل چیست ؟ مگر چند حرف دارد ؟ این همه شرح و تفصیل ...این همه تألیف و تحریر؟! دل که فقط دو حرف داشت ، چه ساده زیر تلمبار نظریات نظریه پردازان و فضله ی فاضلان گم شد! تو بزرگی ...بزرگ ترازآن که به بهانه ای ما را ازبهشت خود برانی وبا بهانه ای ما را به عذاب الیم یا رضوانی نعیم دچار سازی! تو بزرگی...بزرگ تر از آن که بر عشق دو مشت خاک به هم غیرت بورزی ، ما حقیریم! دنیامان کوچک است، چشمهامان تنگ...دست هامان کوتاه. تو برایمان سنگ تمام گذاشتی و شگفتا که ما تمامی سنگ شدیم . مجسّمه های سنگی هیچ وقت عاشق نمی شوند!
عجیب است مهربان!قدمت واژه ی « هوس » هم به اندازه ی « عشق » است . نمی دانم کجای آفرینشت را غلط خواندیم که به هوس عشق ، به لجن زار هوسبازی افتادیم و عشقبازی را از یاد بردیم ؟ دلم...روحم...همه ی وجودم ... این روزها آن قدر با چشمانمان هوس بلعیدیم ، با گوشمان هوس شنیدیم ، با رغبت واشتهایی سیری ناپذیر هوس را مزه مزه کردیم و با پوستمان هوس را لمس کردیم که چشمهامان کور شده ، گوشمان کر ، چششمان مختل و پوستمان روسپی!
عزیزم  « مهری » و« مهریانی » ها دیگر یکدیگر را هم نمی بینند ، یکدیگر را نمی خواهند ، چه برسد به تو ! آنها فقط خودشان را می خواهند و دیگری را هم برای خود!مالکیّت ؟! می بینی چقدر خودخواهند ! تازه این روزها زیرک هم شده اند. بحث « تقابل عقل وعشق » نیست که گروهی به دام اوّلی گرفتار شدند و گروهی به نام دوّمی. هر دو گروه غلط کردند . بحث معامله است ومعادله و بازارگرمی و گرمی بازار از ظواهر وقشر وتن ...بالاتنه و پایین تنه که تنها تن تتن تتن های اوزان ( وزن ها) و عروض( عرض ها ) و قافیه ها ( قیافه ها ) تن ها را مورمور می کنند و موس موس مثلاً عشق که حال « آدم » ها را به هم می زند. های هوی مستانه ی گربه های اسفندی برای آنی های های! داشتن سیاست و نه صداقت که دارندگی و برازندگی.

*****
می بینی سعید...من نگاهم را در زلال چشمان تو شست وشو دادم ، آن روز که به محلّ کارم آمدی. زیبایی ات چیزی نبود که به چشم نیاید. قامتی بلند... آن موهای خرمایی رنگ که چون آبشاری بر شانه های مردانه ات ریخته بودند . مردمک هایی به رنگ عسل و مژه های بلند وبرگشته ات که گویی خالق با دقّت وظرافت آنها را بر پلک هایت نشانده بود. اشاره می کنم که بنشینی . می گویی : « با اجازه » و می نشینی و کیفت را هم می گذاری روی پاهایت . خودت را معرّفی می کنی . نام خانوادگی ات هم مثل اسمت ، مثل ظاهرت متناسب است ، زیبا و نیک! دلم می خواهد بپرسم در کدام روز آفرینش خدا هنرنمایی کرده و به خود " تبارک ا..." گفته وتو را آفریده است . نمی پرسم ، فقط لبخند می زنم و تا می آیم حرفی بزنم یک دسته کاغذ از کیفت بیرون می آوری و می گذاری روی میزم :« می شه به اینا نگاهی بندازید . شنیدم شما وارد هستید . شاید بتونید کمکم کنید .» تعدادصفحات نوشته ات زیاد است ، می گویم : « اگه امکان داره مختصری توضیح بدید تا بعد این نوشته ها رو سر فرصت بخوونم . » آرنج هایت را روی کیفت می گذاری . دست هایت را طوری بالا می گیری که انگار داری دعا می کنی . نیم رخت را می بینم . با خود فکر می کنم می خواهی چیزی را به یاد بیاوری . انگشت های ظریف و کشیده ات را در هم گره می زنی و باز سکوت ! این قدر آدم های عجیب وغریب دیده ام که دیگر از دیدن هیچ چیز تعجّب نمی کنم . منتظر می مانم . ناگهان بلند می شوی، نزدیک ترین صندلی به میزم را بر می داری و می چرخانی و می نشینی درست روبه روی من . طعم چشم هایت شیرین است . می پرسی : « تصویر ذهنی شما از خدا چیست ؟» می گویم :« تصویر ذهنی من از خدا ؟!» می گویی : « خب ، آره» لحن واژه هایت چقدر معصومانه است . کاغذها را مرتّب می کنم و می گذارم روی میز. شده ام شبیه علامت تعجّب ! نمی دانم چه بگویم . بهتراست بگویم خیلی وقت است به این چیزها فکر نمی کنم و خودم را راحت کنم . هنوز منتظر پاسخم هستی. همکارم می آید ، نامه ها می گذارد روی میز . برخلاف همیشه نمی خوانمشان ، فقط امضا می کنم و توی ذهنم دنبال خدا می گردم . می رود ، دم در می ایستد ، پشت سر تو ، به تو اشاره می کند و با چشم و ابرو و دست ودهان می پرسد : « این کیه ؟» می گویم : « حواست باشه نامه ها را مثل دفعه ی قبل ، بدون تاریخ و ثبت تو دفتر ، نفرستی بره » می رود . او همیشه می گوید : « بیست بیستی ، امّا لب خوونیت صفره !» مطمئنّم باز هم صفر گرفتم . نمی دانم از کجا دعای جوشن کبیر به ذهنم می رسد که آن وقت ها می خواندم و وقتی به این قسمتش می رسیدم که : (( یا نورالنّور یا منوّر النّور یا خالق النّور یا مدبّرالنّور یا مقدّر النوریا نور کلّ نور یا نورا قبل کلّ نور یا نور بعد کلّ نور یا نور فوق کلّ نور یا نور لیس کمثله نور )) تقلّب می کردم و یک بار که نه ، ده بار تکرارش می کردم و همه به پایانش می رسیدند و من جا می ماندم ! خوشحالم که جواب را پس از سال ها غبار پیدا کرده ام. برگ برنده ام را رو می کنم : « نور ». خیره مانده ای به نقطه ای روی شیشه ی میز. مدیر مسؤول " روزی نامه " می آید و در آستانه ی در می ایستد . سلام واحوال پرسی می کند و ادامه می دهد :  « این آقا سعید ، مطالبی نوشتند در مورد خدا ، یک نسخه اش را هم به من دادند . گفتم شما مدیر پژوهشکده هستید ، از شما راهنمایی بگیرند. تو این فاصله نوشته هاشون رو خووندم ، حرف نداشت . » وبعد به سیگارش پک می زند و آن یکی دستش را بالا می برد نزدیک سرش و انگشت اشاره اش را می چرخاند . دود سیگار مثل مه لبخندش را می پو شاند .
تو همان طور نشسته ای و خیره مانده ای به شیشه ی روی میز . مغزم به گوشه های لبم دستور می دهد که از دو طرف کشیده شوند وتصنّعی  بخندند . می دانم دو باره صفر می گیرم ، امّا می گویم : « ممنون . لطف کردید ! » باز دستش را می آورد بالا ، حتماً می خواهد تأکید کند که تو کم داری ... بالا خانه ات را اجاره داده ای ... قاطی کرده ای ... دیوانه ای ، امّا نه . این بار کف دستش را نشانم می دهد ، موذیانه می خندد و می گوید : « یا حق !دست خدا را هم بگیرید . » و محکم به سیگار پک می زند و حلقه های دود سیگارش را جا می گذارد و می رود . بعد صدایش را از راهرو می شنوم که « لااله الاالله !حیف از این جوون ! » کاغذها را بر می دارم . تکان نمی خوری . صفحه ی اوّل : « ما روح خداییم. ما روح خداییم. ما روح خداییم . ما روح خداییم .ما روح خدا...ما روح ... ما...» صفحه ی دوّم رامی خوانم :« با خدا حرف بزنیم ، نکند تنها بماند. با خدا حرف بزنیم ، نکند تنها بماند . با خدا حرف بزنیم ، نکند تنها .... با خدا....» نگاهت می کنم. به چه خیره مانده ای آخر؟ چند صفحه را جا می اندازم :« دست خدا را بگیریم... دست خدا رابگیریم ... دست خدا را بگیریم ...دست خدا را... » هر صفحه را پر کرده ای از یک جمله ی تکراری . از بالا تا پایین صفحه ، فقط یک جمله تکرار شده است ! مانده ام چکار کنم . چند بار به نام خانوادگی ات صدایت می زنم . مردمک های عسلی یک جا ایستاده اند . کاش لااقل پلک می زدی ! می ترسم اتفاقی بیافتد . می روم از آبدارخانه برایت چای می ریزم . دلم می خواهد گریه کنم . خیلی وقت ها دلم می خواهد کاری کنم که نباید بکنم! استکان چای و قندان را می گذارم کنار دستت :« آقا سعید... آقا سعید ... » دستم را به آرامی جلوی چشمانت تکان می دهم . بی فایده است. با ناامیدی دستم را می گذارم روی همان نقطه که تو به آن خیره مانده ای . نمی فهمم چه می بینی . اصلاً چیزی هست که ببینی ؟ همکارم به بهانه ای می آید . نمی گذارم بیش از این انرژی اش را مصرف کند . حسّ کنجکاوی اش را ارضا می کنم : « حالش خوب نیست !» بین انگشت شصت و اشاره اش را گاز می گیرد و می گوید : « استغفرالله ! استغفرالله ! خدا نصیب نکنه ...استغفرالله ! » دلم می خواهد آن گلدان بلوری روی فایل را که رئیس ار خانه اش برای اتاقم آورده است ، بردارم ومحکم بکوبم توی سرش ، امّا نباید... نمی دانم چه کسی گفته بود آدم ها قاتلان بالفطره هستند . از استغفارش که فارغ می شود ، بازویم را می گیرد و سرش را می آورد در گوشم : « می خواهی به آقای ایمانی بگم بیاد بندازدش بیرون؟ » می گویم : « نه!» دلخور می شود :« بیخودی وقتت رو می گیره . اصلاً از کجا معلوم صدمه ای بهت نزنه ؟» چشم هایم را می بندم ، نفس را توی سینه ام حبس می کنم ، لب هایم را روی هم فشار می دهم : « گفتم که ... نه !» سرش را زیر می اندازد و می رود بیرون . سرت تکانی می خورد . پلک می زنی . چای را می گذارم جلوی رویت : « آقا سعید ... چای می خوری ؟» می گویی: « شما گفتید خدا نور است .» می گویم : « راستش یک لحظه به ذهنم رسید .» انگشتت را آرام می کشی روی استکان ، از بالا به پایین . بعد با ناخنت به آن دو، سه ضربه می زنی : « پس تصویری نداشتید؟ » از خودم بدم می آید . اصلاً یادم نمی آید دفعه ی آخری که به او فکر کردم ، کی بود !! می خواهم اعتراف کنم که می پرسی : « چهره ی خودتون رو تو این شیشه دیدید؟ » به شیشه ی روی میز نگاه می کنم . هر روز نشسته ام پشت این میز ، امّا هیچ وقت خودم را ندیده ام . هستم ونیستم ، امّا کاملاً مشخّص است که خودم هستم . استکان را می گذاری کنار : « من چای نمی خورم. » به دستور دلم می خندم : « باشه... خودم می خورم ... من از اون چای خورای حرفه ای هستم . » می خندی و یک حبّه قند بر می داری و می گویی : « بفرما » قند را می گذارم تو دهنم . یک  حبّه قند دیگر بر می داری و می دهی دستم : « من بیشتر وقت ها دم لونه ی مورچه ها قند می گذارم .» می گویم : « راستی چند صفحه ازنوشته هایت را خواندم . خیلی خوب بود ، البته اگر بخوای درست وحسابی نظر بدم ، باید همه ش رو بخوونم .» چشمهایت روشن می شود . می گویی : « اون آقا هه که طبقه ی بالا بود خیلی لطف کرد که شما رو به من معرّفی کرد .اون باید آدم خوبی باشه . » چهره ی مدیر مسؤول را همیشه پشت دود سیگار دیده ام . سرم را به علامت تأیید حرفت تکان می دهم. انگار تو هم زبان اشاره را نمی فهمی ، درست مثل من. می پرسی : « آدم خوبیه نه ؟ » لبخند از صورتم محو نمی شود : « آره ! خیلی ... خیلی خوبه !» کاغذهایت رابر می داری . می گویی : « من تو این نوشته ها خواستم بگم خدا دور نیست ! می توانیم ببینیمش... می توونیم دست همدیگه رو بگیریم . خدا مثّ مامان می موونه. من هر چی فکر می کنم نمی فهمم چطور ممکنه اون که ماها روآفریده ، دلش بیاد ما رو ببره جهنّم... بیخودی ما رو می ترسونن .حتماً شما هم مامانتون رو دوست دارید. » بعد کاغذ هایت را بر می داری و می گذاری توی کیفت . داری می روی . می روی تا دم در . از جایم بلند می شوم تا بدرقه ات کنم . بر می گردی : « حرفام درسته ؟ » کف دستم خیس عرق شده است : « بله درسته . خدای تو مهربوونه ، زیباست ، مث مادر می مونه . نترسی ها ... جهنّمی در کار نیست .» یک لحظه لبخند از صورتت محو می شود . می آیی نزدیکم ، صورتت را می آوری نزدیک صورتم : « خدای شما چی ؟ » دلم هوای مادرم را می کند، چندین سال است دلخوشی ام شده است غربت غروب های روزششم هفته که اسمش را گذاشته اند پنج شنبه  ! قلبم باز دستور ضربانش را فراموش می کند وبی قانون می زند . چشم هایم را می بندم. نفس هایم تند شده است و سینه ام را با خود بالا وپایین می برد. لب هایم را روی هم فشار می دهم .نفست روی صورتم می لغزد . چشم هایم را که باز می کنم ، طعم اشک گرفته اند . می گویم : « اوونم مهربونه !» همراهت تا دم در می آیم . خداحافظی می کنی و می روی . قند توی دستم آب شده است . هفت روز می گذرد . دیگر از تو خبری ندارم . گاهی دم لونه ی مورچه ها قند می گذارم.
روز هشتم است. خانمی با من تماس می گیرد ، احوال پرسی گرم وگیرایی می کند ، انگار سال هاست که مرا می شناسد: « سر کار خانم ، من مادرسعید هستم. ازتون ممنونم . اون کلّی از شما برام تعریف کرد ، می خوام اگه اجازه می دید گاهی تلفنی با شما حرف بزنه . می گفت شما نوشته هاشو فهمیدید. آخه بعضی ها دستش میندازن... بعضی ها اصلاً تحویلش نمی گیرن ... بعضی ها هم مث پسر عمّه ش نشستن تو گوشش خووندن که اینا چیه می نویسی ، کفره. آخه بچّه ی من که نمی فهمه کفر چیه . سعید من بی آزاره ، به کسی صدمه ای نمی زنه ...فقط کمی ...» نمی گذارم ادامه دهد ، می گویم « سعید از خیلی از آدم هایی که ادّعای  عاقل بودن دارند ، عاقلتره . هر وقت دلش خواست می توونه زنگ بزنه .» دلم می خواهد بگویم از طرف من دست هایش راببوسید ، امّا نباید بگویم! فقط سفارش می کنم : « به سعید بگید فلانی هم داره تمرین می کنه تا دست های خدا رو بگیره!»