احمق مردا که دل درین جهان بندد !

انشای تاریخ بیهقی را دوست داری و جدا از تمام ویژگی های خاصّ این کتاب ،  " صداقت " بی نظیری که درآن موج می زند ، به وجدت می آورد  ، شاید به این دلیل که همیشه  صداقت انسان هاست که مفتون و مبهوتت می کند و دریغ که چه متاع کم بهایی شده است این روزها ! باید درسوگ سیاوش هایی نشست که  شجره نامه شان درآتش دروغ هایشان ، سوخته است ... سوخته اند ... می سوزانند ! آدمک های خوش آب و رنگ کاغذی !
بهتر است هیچ نگویی ، وقتی که واژه هایت را که نه ، روح واژه هایت را گم کرده ای  ... مسخ شد ه ای ، معلّق و رها ! دیگر درانتظار اتّحاد  با هیچ روحی در درونت نیستی و فقط دلت ـ دلی که مثل دل گنجشک می ماند ـ می خواهد اگر دوباره به خلعت گرانبهای حیات  مشرّف شدی ،  در تن نحیف یک گیاه حلول کنی ... فارغ از های و هوی این عالم و آدم ها ... فقط همین ! که به قول بیهقی : « احمق مردا که دل درین جهان بندد! که نعمتی بدهد و زشت باز ستاند . »

و امّا  :
چنان خواندم در اخبار خلفا که یکی از دبیران می گوید که بوالوزیر، دیوان صدقات و نفقات به من داد ؛ در روزگار هرون الرّشید یک روز ، پس از برافتادن آل برمک ، جریده کهن تر باز می نگریستم در ورقی دیدم نبشته : بفرمان امیرالمؤمنین نزدیک ِ امیر ابوالفضل جعفر بن یحیی البرمکی ، ادام الله لامعه ، بُرده آمد از زر چندین و از فرش چندین و کسوت و طیب و اصناف نعمت چندین وزجواهر چندین ، و مبلغش سی بار هزار هزار درم 1. پس به ورقی دیگر رسیدم ، نبشته بود که اندرین روز اطلاق کردند بهای بوریا و نفط تا تن جعفر برمکی را سوخته آید ببازار ، چهار درم 2و چهار دانگ و نیم  ...